charif slimani
Met spijt heb ik de beelden gezien van wat er op zaterdag 17 oktober 2026 in Kortrijk gebeurde tijdens een huwelijksstoet. Het verkeer werd gehinderd, er werden gevaarlijke manoeuvres uitgevoerd en voorbijgangers en buurtbewoners ondervonden overlast. De gebeurtenissen lokten verontwaardigde reacties uit bij het stadsbestuur en de politie onderzoekt de verkeersovertredingen. Helaas staat dit incident niet op zichzelf. Dergelijke taferelen hebben we al vaker gezien, ook bij huwelijksfeesten binnen verschillende culturele gemeenschappen, waaronder moslimgemeenschappen.
Als burger van deze stad en als imam stoort het mij vooral dat bij dergelijk gedrag zo weinig rekening wordt gehouden met de rechten van anderen. Iedereen heeft het recht om zijn huwelijk te vieren en van die bijzondere dag te genieten. Maar wie geeft iemand het recht om zijn feestvreugde aan anderen op te dringen? Mensen hebben hun eigen leven, werk en persoonlijke omstandigheden. Er zijn zieken die rust nodig hebben, kinderen die slapen, mensen die vermoeid thuiskomen van hun werk en inwoners die gewoon in alle rust en veiligheid hun dag willen doorbrengen. Waarom zouden zij lawaai, verkeershinder en chaos moeten verdragen omdat iemand anders zijn huwelijk viert? Onze vrijheid houdt op waar we de rechten van anderen schenden. Hetzelfde geldt voor onze feestvreugde: die mag niet ten koste gaan van de rust en veiligheid van anderen. Andere mensen zijn geen gasten op jouw huwelijksfeest en hoeven de gevolgen ervan niet te dragen.
Ik vraag me bovendien af wat dit soort gedrag eigenlijk met een huwelijk te maken heeft. Wat voegen dure luxewagens, die soms voor grote bedragen worden gehuurd, toe aan het geluk van het bruidspaar wanneer ermee door de straten wordt gereden, met brullende motoren en gevaarlijke manoeuvres? Wordt een huwelijk waardevoller naarmate de motoren harder brullen?
Ik vrees dat bij sommigen het pronken en indruk maken belangrijker is geworden dan de gelegenheid zelf. Er worden soms grote bedragen uitgegeven om enkele uren lang een beeld van rijkdom en status uit te stralen. Er is op zich niets mis met het huren van een mooie wagen of het organiseren van een bijzonder feest. Het probleem begint wanneer dat gepaard gaat met overlast, gevaarlijk gedrag en een gebrek aan respect voor anderen.
Daarbij mogen we niet automatisch het bruidspaar verantwoordelijk stellen voor alles wat er gebeurt. Soms zijn het vrienden of andere genodigden die de overlast veroorzaken, mogelijk zelfs tegen de wens van het bruidspaar in. Maar als je naar een huwelijksfeest komt om iemands vreugde te delen, waarom zou je dan met je gedrag anderen hinderen en misschien zelfs het bruidspaar in verlegenheid brengen? Je bent er toch om bij te dragen aan een mooie en geslaagde dag, niet om problemen te veroorzaken? Wie komt meevieren, hoort bij te dragen aan de vreugde, niet aan de problemen.
Wie gaat trouwen, zou vooral moeten investeren in wat een huwelijk doet slagen, niet in wat een huwelijksfeest zo luidruchtig mogelijk maakt. Denk na over hoe je samen een stabiel gezin kunt opbouwen, niet over hoe je met een indrukwekkende autostoet de aandacht van een hele stad kunt trekken. Bereid je voor op de verantwoordelijkheden van het huwelijk, in plaats van je vooral bezig te houden met wat anderen van de auto’s, de luxe en het feest zullen vinden. Investeer in een geslaagd huwelijk, niet in een luidruchtig huwelijksfeest. Het feest duurt één dag, maar het huwelijk is bedoeld voor een heel leven.
Het is des te opmerkelijker dat zoveel nadruk wordt gelegd op lawaai en uiterlijk vertoon bij een gebeurtenis die volgens de islam juist verbonden is met rust, liefde en barmhartigheid. In de Koran staat:
“En het behoort tot Zijn tekenen dat Hij voor jullie uit jullie eigen midden echtgenoten heeft geschapen, opdat jullie bij hen rust zouden vinden. En Hij heeft tussen jullie liefde en barmhartigheid geplaatst. Daarin zijn zeker tekenen voor mensen die nadenken.” (Koran 30:21)
Rust, liefde en barmhartigheid behoren dus tot de belangrijkste waarden van het huwelijk. Hoe valt dat te rijmen met een manier van vieren waarbij lawaai, pronkgedrag en overlast centraal staan?
Ook op een ander vlak staat dit gedrag haaks op de islamitische waarden. In de islam wordt zelfs het wegnemen van iets dat mensen op de openbare weg hindert, beschouwd als een goede daad. De profeet Mohammed, vrede zij met hem, vertelde over een man die een boom van de weg verwijderde omdat die mensen hinderde en daarvoor een grote beloning ontving. Toen de profeet sprak over de rechten van de openbare weg, noemde hij uitdrukkelijk het voorkomen van hinder en schade aan anderen.
Sta eens stil bij die tegenstelling. Een godsdienst die het verwijderen van iets hinderlijks van de weg als een verdienstelijke daad beschouwt, kan toch onmogelijk worden aangehaald om het blokkeren van straten, het verstoren van de rust en het in gevaar brengen van anderen goed te praten? Respect voor anderen is niet alleen een kwestie van verkeersregels naleven, maar ook van morele en religieuze verantwoordelijkheid.
Inwoners mogen dan ook verwachten dat de overheid kordaat optreedt tegen iedereen die de veiligheid van anderen in gevaar brengt, ongeacht zijn afkomst of de gelegenheid waarvoor hij feestviert. De openbare weg is er voor iedereen en de wet geldt voor iedereen. Culturele gewoonten of feesttradities kunnen nooit een vrijgeleide zijn voor gevaarlijk gedrag.
Wat dit gedrag nog zorgwekkender maakt, is de invloed ervan op het beeld van moslims in onze samenleving. We leven in een tijd waarin vooroordelen en negatieve uitspraken over moslims regelmatig opduiken. Het gedrag van enkelen wordt soms aangegrepen om een hele gemeenschap in een slecht daglicht te stellen. Dat is onrechtvaardig. Maar het zou even verkeerd zijn om uit angst voor die beeldvorming te zwijgen over gedrag dat anderen schaadt. Wij vragen terecht respect voor onze godsdienst, identiteit en cultuur. Dan moeten we ook bereid zijn om zelf duidelijk afstand te nemen van gedrag dat indruist tegen de waarden die we belangrijk vinden, ook wanneer het uit onze eigen gemeenschap komt.
Daarom wil ik ook een oproep doen aan ouders. Praat met uw kinderen over dit soort gedrag. Maak hen duidelijk dat feestvieren niet hetzelfde is als overlast veroorzaken en dat een huwelijk niemand het recht geeft om anderen te hinderen of verkeersregels te overtreden. Moedig dergelijke praktijken niet aan en beschouw ze niet als een vanzelfsprekend onderdeel van onze huwelijkstradities. Onze kinderen leren respect te hebben voor anderen is minstens even belangrijk als hen leren trots te zijn op hun geloof en identiteit.
En aan de jongeren zelf wil ik het volgende zeggen: ik spreek jullie aan vanuit betrokkenheid, hoop en vertrouwen. Wij verwachten juist van jullie dat jullie het goede voorbeeld geven en met jullie gedrag laten zien welke waarden jullie meedragen. Wij hopen dat jullie bijdragen aan het rechtzetten van het negatieve beeld dat sommigen van moslims proberen te verspreiden, in plaats van nieuwe voorbeelden aan te reiken aan mensen die hun vooroordelen bevestigd willen zien.
Wij willen trots kunnen zijn op jullie, op jullie successen, jullie gedrag en jullie positieve bijdrage aan onze samenleving. Laat enkele momenten van roekeloosheid en uiterlijk vertoon niet ondermijnen wat zoveel mensen proberen op te bouwen aan wederzijds vertrouwen en respect. Wij verwachten veel van jullie. Stel ons vertrouwen in jullie niet teleur.
Tot slot wil ik tegen iedereen die binnenkort trouwt zeggen: vier feest, geniet van die bijzondere dag en deel je geluk met familie en vrienden. Dat is je van harte gegund. Maar vergeet niet dat de stad niet alleen van jou is, dat we de openbare ruimte met elkaar delen en dat jouw vreugde geen bron van overlast voor anderen mag worden.
Hoe mooi zou het zijn als je je huwelijksleven begint met een feest waar anderen blij van worden, in plaats van met overlast waarvan zij de gevolgen dragen.